Књига пророка Исаије


Исаија, глава 64

О да би раздро небеса и сишао, да се растопе горе од тебе,

Oh, that You would rend the heavens! That You would come down! That the mountains might shake at Your presence--

Као што се на огњу разгори грање и вода узаври од огња, да име твоје познаду непријатељи твоји и да народи дркћу од тебе.

as fire burns brushwood, as fire causes water to boil--to make Your name known to Your adversaries, that the nations may tremble at Your presence!

Кад си чинио страхоте којима се не надасмо, ти си слазио, и горе се растапаху од тебе.

When You did awesome things for which we did not look, You came down, the mountains shook at Your presence.

Tweet thisPost on Facebook

Откако је вијека не чу се, нити се ушима дозна, нити око видје Бога осим тебе да би тако учинио онима који га чекају.

For since the beginning of the world men have not heard nor perceived by the ear, nor has the eye seen any God besides You, Who acts for the one who waits for Him.

Сретао си онога који се радује творећи правду; помињу те на путовима твојим; гле, ти си се разгњевио што гријешисмо; да на њима једнако остасмо, бисмо се спасли.

You meet him who rejoices and does righteousness, who remembers You in Your ways. You are indeed angry, for we have sinned--in these ways we continue; and we need to be saved.

Али сви бијасмо као нечисто што, и сва наша правда као нечиста хаљина; зато опадосмо сви као лист, и безакоња наша као вјетар однесоше нас.

But we are all like an unclean thing, and all our righteousnesses are like filthy rags; we all fade as a leaf, and our iniquities, like the wind, have taken us away.

Никога не би да призива име твоје, да устане да се тебе држи, јер си сакрио лице своје од нас и растопио си нас безакоњем нашим.

And there is no one who calls on Your name, who stirs himself up to take hold of You; for You have hidden Your face from us, and have consumed us because of our iniquities.

Али сада, Господе, ти си наш отац; ми смо као, а ти си наш лончар, и сви смо дјело руку твојих.

But now, O LORD, You are our Father; we are the clay, and You our potter; and all we are the work of Your hand.

Господе, не гњеви се веома, и не помињи довијека безакоња; ево, погледај; ми смо сви твој народ.

Do not be furious, O LORD, nor remember iniquity forever; indeed, please look--we all are Your people!

Градови светости твоје опустјеше; Сион опустје, Јерусалим поста пустош.

Your holy cities are a wilderness, Zion is a wilderness, Jerusalem a desolation.

Tweet thisPost on Facebook

Дом наше светиње и наше красоте, у ком те славише оци наши, изгорје огњем, и све што нам бјеше драго потрвено је.

Our holy and beautiful temple, where our fathers praised You, is burned up with fire; and all our pleasant things are laid waste.

Хоћеш ли се на то уздржати, Господе, и мучати, и једнако нас мучити?

Will You restrain Yourself because of these things, O LORD? Will You hold Your peace, and afflict us very severely?

Tweet thisPost on Facebook

This goes to iframe